Uiting geven aan verdriet

Herdenken op je eigen manier

Een eigen wijze van herdenken kan helpen. Om ‘iets’ te doen met het verdriet na het verlies van die ene persoon die je zo dierbaar was. Een paar ervaringen en ideeen kunnen je misschien inspireren.

Een asmonument voor Lianne

Lianne werd geboren met een open ruggetje. Ze had geen kans op overleven. Toch leefde ze 7 maanden op de liefde van haar ouders. Na de crematie besloten de ouders dat Lianne altijd bij hen zou blijven. Ze vonden een kunstenares die samen met hen een asmonument van keramiek ontwierp. De keuze van vorm, kleur en beschildering symboliseerden de liefde voor Lianne. Het monument staat in de achtertuin. Soms valt de zon erop en staat het te stralen. Lianne is altijd bij ze.

Herinnerdingen

Op de website www.herinnerdingen.nl kunnen kinderen en jongeren een foto plaatsen van een monument voor degene die zij missen. Van leuke, gekke of verdrietige herinneringen aan de overledene. Ze spreken daarbij hun zelfgemaakte tekst in. Als het monument klaar is, wordt het geplaatst in het openingsmozaïek van de website. Elk ‘steentje’ van het mozaïek is het verhaal van een kind.

Familiediner

Willem overleed vrij plotseling op  hoge leeftijd. Zijn kinderen waren verdrietig, maar konden hier ook vrede mee hebben. Al vrij snel pakten ze de draad van hun leven weer op. Iedereen was druk met werk en gezin. Toch was er rouw en gemis. Daarom besloten de kinderen met elkaar te dineren. Ze spraken af dat ieder een voorwerp mee zou nemen dat symbool stond voor de betekenis die hun vader voor ze had gehad. Tijdens het diner lieten ze om beurten hun meegenomen voorwerp zien en legden de betekenis uit. Er ontstond een indringend en intiem gesprek over hun vader. Dat deed ze goed.

Troostkleed

Na de dood van haar man besloot Mieke Beijer-Tollenaar zijn kleding te gebruiken voor het maken van kleden. Ze knipte stapels lapjes uit overhemden, broeken, vesten, shirts, jassen, stropdassen. Van die lapjes naaide ze een deken. In haar boek ‘Wat doen we met zijn kleren?’ beschrijft ze wat dit deed voor haar rouwproces. Daarnaast geeft ze praktische instructies voor het maken van zo’n kleed. Inmiddels zijn er ook mensen die in opdracht een troostkleed voor je kunnen maken.

Glaskunst

Marja had het heel zwaar na het overlijden van haar man. Soms liep ze letterlijk schreeuwend door het huis. Het gemis was enorm. Marja vroeg een glaskunstenaar om samen met haar een herinneringsmonument te maken. Het werd een bijna spirituele ervaring. Marja zocht de stilte op. Ze verbond zich met hart en ziel aan haar man. Vervolgens sloeg ze met één hamerslag een glasplaat aan diggelen. Alle wanhoop en verdriet legde ze in die ene slag. Het luchtte haar op en hielp haar een stap vooruit. De kunstenaar maakte een glaskunstwerk van de scherven.  Voor Marja zat de ontstane vorm vol symboliek. Het kreeg een ereplaats in haar huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s