Praten over de dood = praten over het leven

De dood is een taboe

Stil staan bij sterfelijkheid doet mensen bewuster leven. Ook als er geen directe aanleiding is om te denken dat het levenseinde in zicht is. In het hele land zijn er initiatieven om de dood bespreekbaar te maken. De effecten zijn beperkt; praten over de dood blijft voor velen een taboe. De focus van de initiatieven is vooral medisch en gericht en op het sterven zelf. Ik vind dat de insteek breder zou moeten zijn; gericht op zingeving en kwaliteit van leven. Daarmee zijn mensen veel makkelijker te verleiden om ook te praten over de dood. Lees verder

Advertenties

Reanimatie: redder of beul?

Reanimeren, tenzij….

Uit onderzoek blijkt dat slechts 4 op de 100 mensen van boven de 70 een reanimatie buiten het ziekenhuis redelijk tot goed overleven. Voor mensen van boven de 80 zijn de kansen nog eens de helft. Toch is het beleid dat er altijd gereanimeerd wordt, tenzij vooraf is vastgelegd dat de patiënt dit niet wenst of de arts op voorhand of ter plaatse besluit dat reanimeren bij deze patiënt zinloos is. Argument voor dit beleid is het feit dat er geen specifieke groepen aan te wijzen zijn voor wie reanimatie op voorhand helemaal kansloos is. Gezien de kleine kans op goed overleven bij ouderen vraag ik me af: is degene die een oudere reanimeert nu een redder of eigenlijk een beul? Lees verder

Euthanasie bij dementie

Euthanasie in het nieuws

Er is de laatste tijd veel discussie en publiciteit over euthanasie bij dementie. De KNMG (de landelijke artsenfederatie) stelt dat euthanasie alleen plaats kan vinden als de patiënt nog voldoende wilsbekwaam is om zijn wens te herbevestigen. De wet geeft aan dat euthanasie  ook mogelijk is als de patiënt in het verleden bij vol bewustzijn een schriftelijke euthanasieverklaring heeft opgesteld en aan de overige criteria voldoet. De huidige praktijk is dat gehandeld wordt naar de richtlijnen van de KNMG. Euthanasie bij wilsonbekwame dementerende patiënten wordt niet of nauwelijks toegepast. Ik verwacht dat de discussie er uiteindelijk toe zal leiden dat de interpretatie van de wet ook door de KNMG verruimd zal worden. Lees verder

Ter beschikking van de wetenschap

Een bijzondere keuze

Rond zijn tachtigste nam hij het besluit. Hij wilde zijn lichaam ter beschikking stellen van de wetenschap. Hij zorgde dat het nodige hiervoor geregeld werd en informeerde zijn kinderen. Veel werd er niet over gesproken. Ondanks zijn leeftijd leek zijn overlijden nog heel ver weg. En toen was het ineens zover. Hij overleed op een besneeuwde dag, in de vroege ochtend. Enkele uren later werd zijn stoffelijk overschot opgehaald. En dat was het dan… of toch niet? Lees verder

Overlijden in een hospice

Een hospice voelt als een warm bad

Vorige week was ik even terug in het Hospice waar ik een tijd gewerkt heb als zorgvrijwilliger. Er gebeurde van alles tegelijk en toch heerste er een weldadige, warme, huiselijke sfeer. Vrijwilligers waren bezig met de verzorging van de gasten. Er werd schoongemaakt, er draaide een was, koffie werd gezet. In de huiskamer zat een vrijwilliger te praten met de partner van een van de gasten. Een van de bestuursleden liep binnen om de dozen met speculaas van de Sinterklaasactie op te halen. Het was er vertrouwd, alsof ik nooit was weg geweest. Lees verder

Regie rondom het levenseinde

Met een blij gezicht bladert ze door de map die voor haar ligt. ‘Wensen rond de laatste levensfase, uitvaart en nalatenschap’ luidt de titel. “Het is een pak van me hart”, zegt ze. “Alles is nu geregeld en vastgelegd. Je weet niet half hoeveel rust me dat geeft.” Op het eerste oog lijkt dit nu niet direct iets om blij van te worden. Het was soms dan ook best lastig om over deze gevoelige onderwerpen te praten. Maar nu dat proces achter de rug is overheerst de blijdschap. Ik voel me vereerd met het vertrouwen dat ik heb ervaren. En ik ben blij met wat ik voor haar kan betekenen. Lees verder

Lessen voor levenden

Leren van stervenden

Massaal werd er de afgelopen periode gekeken naar de serie Over mijn lijk van BNN. Het programma maakte grote indruk. Jip, een van de deelnemers, werd zelfs trending topic op twitter. Het is dan ook ontroerend en heel aangrijpend om te zien hoe jonge mensen omgaan met hun ziekte, hun leven invulling geven en toeleven naar hun dood. Wat kunnen wij leren van Jip, Marieke, Methap,  Amber en Ronald? Lees verder