Praten over de dood = praten over het leven

De dood is een taboe

Stil staan bij sterfelijkheid doet mensen bewuster leven. Ook als er geen directe aanleiding is om te denken dat het levenseinde in zicht is. In het hele land zijn er initiatieven om de dood bespreekbaar te maken. De effecten zijn beperkt; praten over de dood blijft voor velen een taboe. De focus van de initiatieven is vooral medisch en gericht en op het sterven zelf. Ik vind dat de insteek breder zou moeten zijn; gericht op zingeving en kwaliteit van leven. Daarmee zijn mensen veel makkelijker te verleiden om ook te praten over de dood. Lees verder

Advertenties

Betere zorg door betere communicatie

Kort geleden besteedde Nieuwsuur aandacht aan zorg in de laatste levensfase. “Ik dacht dat ik het gezegd had, maar ze hebben het blijkbaar niet gehoord.” Moeizaam ademend ligt ze in bed. Ze hebben haar weer opgelapt, toen ze buiten kennis was en dreigde te overlijden. Liever had ze rustig willen sterven. Overduidelijk heeft de communicatie te wensen overgelaten. Dat kan beter en daarom hebben Nico Mussert en Etienne Tiessen de Stichting ZoBeter opgericht. Doel is de communicatie tussen zorgverlener en patiënt, en daarmee de zorg, te verbeteren. In het belang van alle betrokkenen. Lees verder

Euthanasie bij dementie

Euthanasie in het nieuws

Er is de laatste tijd veel discussie en publiciteit over euthanasie bij dementie. De KNMG (de landelijke artsenfederatie) stelt dat euthanasie alleen plaats kan vinden als de patiënt nog voldoende wilsbekwaam is om zijn wens te herbevestigen. De wet geeft aan dat euthanasie  ook mogelijk is als de patiënt in het verleden bij vol bewustzijn een schriftelijke euthanasieverklaring heeft opgesteld en aan de overige criteria voldoet. De huidige praktijk is dat gehandeld wordt naar de richtlijnen van de KNMG. Euthanasie bij wilsonbekwame dementerende patiënten wordt niet of nauwelijks toegepast. Ik verwacht dat de discussie er uiteindelijk toe zal leiden dat de interpretatie van de wet ook door de KNMG verruimd zal worden. Lees verder

Overlijden in een hospice

Een hospice voelt als een warm bad

Vorige week was ik even terug in het Hospice waar ik een tijd gewerkt heb als zorgvrijwilliger. Er gebeurde van alles tegelijk en toch heerste er een weldadige, warme, huiselijke sfeer. Vrijwilligers waren bezig met de verzorging van de gasten. Er werd schoongemaakt, er draaide een was, koffie werd gezet. In de huiskamer zat een vrijwilliger te praten met de partner van een van de gasten. Een van de bestuursleden liep binnen om de dozen met speculaas van de Sinterklaasactie op te halen. Het was er vertrouwd, alsof ik nooit was weg geweest. Lees verder

Lessen voor levenden

Leren van stervenden

Massaal werd er de afgelopen periode gekeken naar de serie Over mijn lijk van BNN. Het programma maakte grote indruk. Jip, een van de deelnemers, werd zelfs trending topic op twitter. Het is dan ook ontroerend en heel aangrijpend om te zien hoe jonge mensen omgaan met hun ziekte, hun leven invulling geven en toeleven naar hun dood. Wat kunnen wij leren van Jip, Marieke, Methap,  Amber en Ronald? Lees verder

Oncofonie toont kracht van creatieve expressie

Grootse opbrengst voor Kanker in beeld

Theater Carré was zondag  afgeladen. Het was de dag van de Oncofonie. 360 leden van de koren Zingen voor je leven, tientallen artiesten, het Noordpoolorkest, twee jonge ballerina’s, en zo’n 1500 enthousiaste bezoekers. Doel: aandacht en middelen voor de Stichting Kanker in beeld. Resultaat: verbondenheid, betrokkenheid, saamhorigheid, inspiratie en ongetwijfeld een flink geldbedrag. Lees verder

Sterven en social media

Levenskracht via social media

Op Twitter en internet kom ik mensen tegen die terminaal ziek zijn. Ze delen hun ervaringen, zorgen en goede momenten. Ze blijken veel lezers te bereiken en krijgen veel reacties. Ook van onbekenden. Moedig vind ik het van ze. En ik zie dat de social media ze helpen om midden in het leven te blijven staan. Lees verder