Sparen voor later

Sober leven

Ze leven sober. Niet dat dat moet. Ze hebben allebei een goede baan en de kinderen zijn zelfstandig. Zo hebben ze het gewoon altijd gedaan. Een enkele keer gaan ze naar het theater en als ze uit eten gaan nemen ze een pizzaatje. De enige luxe die ze zich veroorloven is dure geluidsapparatuur. Daar genieten ze enorm van. En verder zijn ze graag in de natuur, maar dat kost natuurlijk niets. Hoogstens een keer de aanschaf van een nieuwe verrekijker. Lees verder

Laatste wil, laatste wens

Week van het testament

Deze week is de Week van het Testament. Vooral bedoeld om mensen te stimuleren om (een deel van) hun nalatenschap te schenken aan goede doelen. Het is nuttig om de ‘laatste wil’ vast te leggen, maar minstens zo belangrijk om aandacht te besteden aan de ‘laatste wens’.

Laatste wil en laatste wens

Ik merk dat de ‘laatste wil’ soms de ‘laatste wens’ overschaduwt. Natuurlijk geeft het rust als zaken goed geregeld zijn. Voor de nabestaanden is het bovendien prettig om te weten wat de wil was van de zieke of overledene. Het maakt eventuele beslissingen rond een ziekbed (bij wilsonbekwaamheid), de vormgeving van de uitvaart en de afwikkeling van de nalatenschap een stuk eenvoudiger. Stil staan bij laatste wensen wordt te vaak vergeten. Wensen voor tijdens én na het leven. Lees verder

Rode rozen

We hebben haar begraven op haar 66e verjaardag, 26 oktober 1994. De kist werd hoog op de schouders gedragen. Stijlvol, waardig, want daar hield ze van. Daarachter een lange stoet mensen. En bovenop de kist een groot bloemstuk van rode rozen.

Precies een jaar eerder had ik al afscheid van haar genomen. Lees verder

Misvattingen over de uitvaart

Er kan en mag bij een uitvaart veel meer dan je denkt

Vaak hoor ik ideeën over uitvaarten die niet kloppen. Een aantal misverstanden die veel voorkomen wil ik graag rechtzetten. Lees verder

Euthanasie vraagt moed van artsen

Dokter, ik wil niet verder

Een patient vraagt om hulp bij beëindiging van zijn leven. Het is een ondraaglijke lijdensweg, uitzichtloos.”Dokter, wil je me helpen? Ik wil niet meer verder”. Daar sta je dan als arts. Opgeleid om mensen gezond te maken. Steeds beter in staat om ziektes het hoofd te bieden. Je staat met lege handen. Alles heb je gedaan om het leed te verzachten. Maar voor de patient is er nog maar één uitweg: sterven. Gelukkig mogen artsen tegenwoordig ook dán de helpende hand bieden. Mits aan strenge zorgvuldigheidseisen wordt voldaan. En terecht. Lees verder

Tonio: een must voor rouwbegeleiders

Tonio; een bekroonde requiemroman

    A.F.Th. van der Heijden zegt hij dat hij met het boek Tonio “Zijn zoon nog even langer wilde laten leven”. Daarom heeft hij het geschreven. Tonio kwam op Zwarte Pinksterdag 2010 om het leven door een verkeersongeluk, nog geen 22 jaar oud. Voor mij domineerde in het boek de aangrijpende, diepgaande beschrijving van het rouwproces van de ouders. Dat maakt het boek een must voor rouwbegeleiders. En wellicht ook voor anderen in de nabije omgeving van ouders die een kind hebben verloren. Het boek biedt een uitgelezen kans om meer zicht te krijgen op de beleving, gevoelens en gedachten van ouders die een kind hebben verloren. Lees verder

NIVEA en Leedconcurrentie; omgaan met rouw

NIVEA en Leedconcurrentie

Hoe kun je het beste omgaan met rouwenden? Je wilt helpen, troosten, een lichtpuntje brengen. Met de beste bedoelingen proberen we iemand tot steun te zijn. Die bedoelingen worden meestal wel gewaardeerd. Maar de uitvoering kan averechts werken. Het kan beter. Kijk eens kritisch naar je eigen gedrag. Twee eenvoudige handvaten: handel NIVEA en vermijd Leedconcurrentie! Lees verder

Uiting geven aan verdriet

Herdenken op je eigen manier

Een eigen wijze van herdenken kan helpen. Om ‘iets’ te doen met het verdriet na het verlies van die ene persoon die je zo dierbaar was. Een paar ervaringen en ideeen kunnen je misschien inspireren. Lees verder

Stilte bij het afscheid

Een voltooid leven

Joop is 84 jaar geworden. Zijn leven is voltooid. Op zijn laatste verjaardag wilde hij zijn kinderen en zijn vriend bedanken voor alles wat ze voor hem betekend hadden. Zijn stem stokte al na een paar zinnen. Wat bleef was stilte. Een stilte die meer betekenis had dan elke andere speech ooit had kunnen hebben. Een stilte waarmee alles gezegd werd: dankbaarheid, liefde, verbondenheid, geborgenheid, compassie. Dat is waar het over gaat bij het afscheid van geliefden en het afscheid van het leven. En daar zijn eigenlijk geen woorden voor. Lees verder

‘Zingen voor je leven’ opent mond en hart

Zingen voor je leven

Zingen opent je hart. Het geeft lucht, energie en maakt blij. Ik was te gast bij Zingen voor je leven in het Toon Hermans Huis in Amersfoort. Meer dan 40 koorleden. Mensen die met kanker te maken hebben (gehad). Elke twee weken zingen ze voor hun leven en soms treden ze op. Er lijken hechte banden te zijn tussen de deelnemers. Over ziekte en rouw hoor ik niet veel. Lees verder